Ертеде, бала-шағасы болғанымен  ағайын-туғаны не жанашыр болар жақыны жоқ, болмаса ауру-сырқау мүгедек адамдар алдын ала таныс-біліс адамдар арасынан біреуді таңдап, үйіне шақырады. Не болмаса өзі арнайы іздеп барады да өз баласына өкіл болуды сұрайды. Мұндай жағдай соғысқа және алыс сапарға аттанатын адамдар арасында да жиі орын алатын болған. Толығырақ →

Бұрын сұрасатын. Көзіміз көрді, қариялар құдаласатын жандай әңгімелерінің бісмілдәсін  осыдан бастайтын. Қазір де солай, танымайтын екі қазақ қай жерде кездеспесін сөздерін «қай жерденсің?» – деп бастап, ағалы-інілі немесе нағашы-жиен болып аяқтайды. Әсіресе поезда жол қысқартар әңгіме кезінде батыстан қыз алған екі  жігіт бажа боп шыға келеді немесе пысық жеңгей үстіңгі сөреде  соткасымен әуреленіп жатқан бала жігітті дәмге шақырып сөзге тартып қайынды немесе інілі болып қалады. Толығырақ →

Естімеген елде көп. Білім иелері, сұлу тілдеріміздің талай әдемі сөзін естіп жүрміз ғой. Сингармонизм шығып, көменес «күмән» бола жаздап барып қалды. «Интернационал» би бауырмал, бауырсыз болып барып қалды. Сингармонизмнің «е» әрпі басымызды қатырып «кемесер», «кемет», «кеперетіп», «кеменес» деген өңшең «ке»-лерден сүрініп жығылуға айналдық. «Қадіс те осылай депті» деген молдалардың жұмбағы сықылды, сингорманизмнің жұмбағына түсіп, күні бүгінге шейін тіліміз сына жаздап жүр. Оның бәрінің оқасы жоқ еді. Неге десеңіз, ол «термин» де. Қолақбандай білім комиссиясының шығарған «заңы» да. Толығырақ →